2018-11-21

Imieniny: Zenona i Honoraty

Dzień zduszny. Pamięć o tych co odeszli

by Marek Sokołowski on Listopad 2, 2015

 

Obchodzony 2 listopada Dzień Zaduszny, zwany także Zaduszkami, w Kościele katolickim poświęcony jest wspomnieniu i modlitwie za wszystkich zmarłych wierzących w Chrystusa, których dusze, przebywają w czyśćcu.  Katolicy w dniach od 1 do 8 listopada, w związku z okresem modlitw za zmarłych mogą uzyskać odpusty dla nich. Dzisiaj mszy świętej za zmarłych w kościele św. Zygmunta przewodniczył ks. abp Wacław Depo. Po Mszy na cmentarz parafialny udała się procesja w czasie której czytano wypominki. Zaduszki uświadamiają wspólnotę i solidarność ludzkiego losu, kończącego się śmiercią i grobem.  Nie bez przyczyny jednak Kościół śpiewa dziś radosne pieśni wielkanocne i głosi wspólnotę z Bogiem, i przyszłe zmartwychwstanie umarłych.

Tradycja obchodów Dnia Zadusznego, sięga czasów biblijnych. Pierwsze wzmianki o zapisywaniu w specjalnych księgach imion osób zmarłych można odnaleźć już w Starym Testamencie. Obchody Dnia Zadusznego zapoczątkował w chrześcijaństwie w roku 998 św. Odylon, opat z Cluny, jako przeciwwagę dla pogańskich obrządków czczących zmarłych. Na dzień modłów za dusze zmarłych – stąd nazwa „Zaduszki” – wyznaczył pierwszy dzień po Wszystkich Świętych. W XIII wieku ta tradycja rozpowszechniła się w całym Kościele katolickim. Termin ten i sama idea szybko rozpowszechniły się we Francji, Anglii, Niemczech, Italii. W XIII wieku zwyczaj ten w Kościele katolickim stał się powszechny. W XIV wieku zaczęto urządzać procesje na cmentarz do czterech stacji. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zapoczątkowana została w XII wieku, a z końcem XV wieku była znana w całym kraju.

W 1915 r. w czasie wielkiej wojny światowej papież Benedykt XV, na prośbę opata Benedyktynów pozwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji papieża.

Kościół modli się w intencji zbawienia dusz odbywających w czyśćcu pokutę. W czasie XXV sesji Soboru Trydenckiego (1545-1563) ogłoszono dekret, że duszom czyścowym można pomóc „Zanosząc prośby przed tron Boży”.  Modlitwa za umarłych, tak jak i modlitwa za żywych, jest jednym z ważniejszych uczynków miłości i praktykowaniem sprawiedliwości, przez nią przychodzimy z pomocą bliźnim i oddajemy dług wdzięczności za dobre czyny.

Zaduma i refleksja nad grobami bliskich jest także ważnym elementem budującym wieź rodzinną i wspólnotę pokoleń. Umarli: „Ciała ich śpią, a dusze czuwają”, oczekując zmartwychwstania.